zondag 20 juli 2014

Hoe het is gegaan.

Ik was de laatste tijd in een neerwaartse spiraal terecht gekomen.
Er was weinig interesse meer in alles wat met steekjes te maken had.
De oorzaak, zorgen om de gezondheid van een van onze kinderen en gedoe in de familie.
Het enige wat ik van mijzelf vol moest houden was het wandelen.
Daar kon ik zo lekker mijn hoofd mee leeg maken.

Toen kreeg ik een ontsteking in mijn knie,
waardoor het trainingsprogramma niet meer te volgen was.

Wij zijn ook nog 10 dagen in Frankrijk geweest.
Onze oudste twee kinderen wilden zo graag daar met hun vader bergen beklimmen op de racefiets.
Onze schoonzoon, ook een fietser, ging ook mee.


Ik heb daar heerlijk kunnen trainen, maar door de warmte had ik blaren gekregen.
Dat was minder leuk.
Bij terugkomst in Nederland ben ik met mijn wandelschoenen naar de winkel terug gegaan, waar ik de schoenen gekocht had.
De schoenen lieten aan de buitenkant los, en ik zat ermee dat ik met de warmte zo'n last van blaren kreeg.
Om een lang verhaal kort te maken, er waren mij te kleine schoenen verkocht.
Ik kreeg nieuwe andere schoenen, maar door al de blaren kon ik niet echt voelen of die goed zaten.

Ik had nog ruim een week voordat de vierdaagse begon.
Na veel getwijfel of het wel wijs was er aan te gaan beginnen,
 besloot ik om er toch naar toe te gaan.
Om de sfeer daar te proeven en te proberen om een dag te lopen.

Hier kwam ik aan op het station van Nijmegen.
Een stand van de NS waar regencapes werden uitgedeeld en druivensuiker.

Een gastvrij onthaal kreeg ik van Thomas en Margot.
Het gastgezin, waar ik verblijven zou.

Op de wedren mijn start bewijs gehaald.
Daarna naar een vriendin en haar man gegaan, die op een camping in Lent stonden.
De man van mijn vriendin liep ook de vierdaagse.


En dan wordt het dinsdagmorgen, de eerste van de vier dagen.
Om 7.30 was de start, en dan gaat er wat gebeuren hoor.
Wat een massa mensen.
Het is een prachtig gezicht, al die mensen!
Voor je, achter je, naast je en met allerlei schoeisel.

Klompen en geitenwollen sokken!
De eerste dag waren er nog meer blaren bij gekomen.
Daar kon je voor naar de blarenpost van het Rode Kruis.

Desondanks was ik die dag op tijd binnen.
En ik besloot om woensdag ook te gaan starten.
 de blaren waren pijnlijk, maar niet pijnlijk genoeg om niet meer te starten.
De woensdag was een zware dag.

Doordat ik weer bij de blarenpost was langsgegaan, heb ik de bezemwagen achter mij aan gehad.
Ik kan wel zeggen, dat je daar niet vrolijk van wordt.
En dan ook nog eens voeten hebben, waar de blaren als paddenstoelen opkomen.
Ik was wel op tijd binnen, maar ik kon wel huilen.
Die nacht ben ik aan het dubben geweest of ik nog de andere dag ging starten, of naar huis zou gaan.
En ik ben toch weer van start gegaan.
Met pijn en moeite, was ik ook die dag op tijd binnen.

En dan komt de laatste dag!
Die moet gaan lukken.
En het is gelukt.

Vlak voor de finish kwam mijn lief naar mij toe, met gladiolen.
Hij ging op zijn knieen en nam zijn pet af voor mij.
Hoe lief was dat!

En hier ging het om, het beroemde Kruisje, het is gelukt!
Ik sta er zelf van te kijken.
Maar je krijgt zo'n boost van al die mensen!
En dan het publiek, die je van alles geven, voor je klappen en je aanmoedigen!

En dan nog in je woonplaats, een felicitatie en een gladiool van de Burgemeester krijgen.
Met tot slot een groepsfoto voor de plaatselijke krant.

Het was een geweldige ervaring, die mij goed heeft gedaan.
En morgen, dan gaan wij bij onze oudste zoon klussen.
Het gewone leven gaat weer beginnen. 


17 opmerkingen:

neeftje zei

Wauw, wat een prestatie!!! Respect!

Lida zei

Petje af, ook van mij! Wat een geweldige prestatie, hoorde pas later dat je wandelschoenen wel tot twee maten groter moet kopen als je aan zoiets mee wilt doen, nu daar had ik vast ook nooit aan gedacht!
Maar ondanks je blaren heb jij een prestatie geleverd die ik en menig ander je niet na zullen doen! Nu weer het "gewone" leven, wat dat ook mag inhouden, maar daar komt zo'n doorzetter als jij met vlag en wimpel doorheen!
Groetjes en de gladiolen,
Lida

Marloes Kreatief zei

Ik vind het echt heel goed ,diep respect voor de geklaarde klus en dan met blaren lopen is niet fijn ,ja kan me voorstellen dat je daar heel blij van wordt je kan trots zijn ,gr marloeskreatief

Francis Gortmaker zei

Wat een doorzetter ben jij! Geweldig!

dutchcomfort zei

Gefeliciteerd Ans! Wat een prestatie1 Leuk al die foto’s en vooral van de ontvangst door manlief!
Succes nu maar weer met het ‘gewone‘ leven!

katrien zei

Proficiat met je prestatie.
Wat een doorzetting ondanks de pijnlijke voeten.

In augustus hebben wij hier de 4daagse van de ijzer.
Misschien een tip .LOL

Anoniem zei

Wat een positief verhaal van een echte bijter, nogmaals chapeau! , misschien krijg je nu weer zin in steekjes! Gewoon doen waar je zin in hebt. Gr Coby

Annie Kingma.Bonnema zei

proficiat, geweldig wat een doorzetter ben je
Groetnis Annie

Marja zei

chapeau !!!

inge zei

heel veel respect voor je prestatie! ik doe het je niet na!

Anoniem zei

Ans, geweldig dat je het hebt gehaald. echt een hele prestatie.
We zien je woensdag wel in de krant

gr. lia

sylvia zei

een welverdiend applaus!!!

foekie's fashion zei

Nou, je bent een kanjer hoor, wat een prestatie! Groetjes van Joke

Willy zei

Een geweldige prestatie. Super mooi! Een enorm doorzettingsvermogen heb je.

Evy en Petra zei

Een fantastische prestatie, petje af hoor. Het kruisje mag je super trots op zijn, helemaal verdiend :-)

Conny's-blog zei

Geweldig zeg, wat een prestatie zeker toen het weer telkens warmer werd.............liefs.Conny

Quiltblog Janine zei

Geweldig dat je het hebt volbracht, ik neem mijn hoedje diep voor je af! Wat een karakter heb je getoond. Diep respect!